WhatsApp_Image_2020-08-26_at_20.12.36[1]

Over mij.. wat schrijf je normaal over jezelf? Oke, here we go:

Ik ben Carolien, vroeger Kuiper en nu al 6 jaar de Jong. Omdat ik trouwde met de liefde van mijn leven, een allemachtig lieve boer ût Fryslân die hier in Gaastmeer al zijn hele leven op een prachtige boerderij woont. Aan het open vaarwater, omringd met stilte, rust, uitzichten, eindeloze wolkenpartijen en de natuur. Vanuit Noord Holland verhuisde ik 10 jaar geleden, toen ik 23 was, hierheen om te volgen waar mijn hart mij bracht. En dat was een groot avontuur vol herkenning en liefde, voor elkaar, dieren en de aarde waarop we leven. Met twee mooie stiefkinderen als bonus, ik was en ben nog steeds een rijk en gelukkig mens! 

Als je op een boerderij gaat wonen en al van paarden hield, dan is het niet meer dan logisch dat er een pony zou komen! We hadden kleine Willem al, daar kwam mijn lieve Haflinger Axel toen bij, er volgde een gepensioneerde Friese merrie Teatske (al overleden), Druif (de huidige baas van de kudde), toen Poownie (de oudste van het stel) 2015, Us Grutte Pier (ons gehandicapte mini-hengstje, al overleden) en voor mijn 30e verjaardag gaf ik mijzelf een muildier in mijn leven kado. Dat werd Muziek. Toen ik besloot dat het zo wel genoeg was, kwam door een lotsbestemming nog een stel muildieren zich bij mijn paardenfamilie voegen in 2020, Siem en Roos. Ook heb ik nog twee honden en een zooitje katten in en om huis. En mijn man heeft natuurlijk het melkveebedrijf met zo'n 100 melkkoeien plus bijbehorend jongvee. Het is een groot levend schilderij hier op de boerderij! 

Dat was het wat betreft mijn eigen dieren.. Maar je ziet nog veel meer paarden en pony's op de foto's: hoe zit dat?!

In 2015 stond er een manege hier in de buurt leeg. Ik had mijn pony's al zoveel mogelijk buiten, maar dat kon door de natte ondergrond hier (klei op veen omringd door water) in de winter niet genoeg. Het lukte om de manege te gaan beheren zolang die niet verkocht werd en mijn pony's (toen 5 stuks) verhuisden daarheen. Ze hadden ineens alle ruimte, veel te veel eigenlijk! Land, binnenbak, buitenbak, stallen, erf etc.etc.. Wat een luxe! Al gauw kwamen er mensen uit de buurt vragen of ze hun paard bij mij neer konden zetten, wilde een paardenopvang haar dieren bij me onderbrengen en zo ontstond er een bedrijfje! Wat nooit mijn plan was, maar soms lopen dingen zo..
Na ruim een jaar moesten we de locatie verlaten, dat was even een dingetje. Want waar laat je een kudde van 25 dieren mét aparte hengstengroep?? 
Een braakliggend bouwterrein in de buurt bood de uitkomst. Daar konden we tijdelijk heen, zodat we de kudde in ieder geval niet uit elkaar hoefden te halen. Maar ook dat eindigde. En nu? Eindeloos reden we rondjes in de omgeving, het zoekgebied werd steeds groter. Maar niks leek te lukken, de gemeente wilde niet helpen en ik had echt geen idee meer. 

Totdat...
 

Mijn eigen lieve man zei: waarom kom je niet gewoon naar huis? Daar had ik nooit over nagedacht! Want het is hier allemaal grasland en de grond niet geschikt om bij nat weer te laten belopen door inmiddels 23 x 4 = 92 paardenvoeten. Maar we begonnen te fantaseren, te tekenen, te bedenken en met heel hard werken stampten we een simpele paddock paradise uit de grond. De dag dat mijn grote paardenfamilie thuis kwam wonen zal ik nooit vergeten, op 11 maart 2018. Eindelijk rust, geen onzekerheid meer en nu konden we gaan bouwen aan wat nu inmiddels een rijk gevuld domein is waar nog 17 paarden, pony's en muildieren wonen naar volle tevredenheid. De nieuwe planten en bomen vestigen zich hier, de vogels weten de zaadjes uit het hooi te vinden en maken nestjes van paardenhaar. Elke ochtend als ik naar buiten loop voel ik ultiem geluk als alle oortjes naar me toe gericht zijn en er een vriendelijke snuit in mijn nek duwt. We leven een fantastisch leven met elkaar. 

Toen ik mijn pony Axel kocht, was ik nog traditioneel geschoold. Ik heb altijd op maneges en springstallen gewerkt en dat was wat ik kende, dus ook wat ik deed. De dag nadat hij was aangekomen zou ik met hem gaan rijden over de doodlopende weg hier. Maar Axel wilde dat helemaal niet, wat die was nog helemaal niet gewend en kende mij ook niet. Maar ik had geen idee.
Mijn lontje was toen nog kort en elke keer als ik het probeerde mislukte het en werd ik kwader en verloor mijn kleine beetje geduld. Er kwam een scherper bit, een zweep, sporen, de hele reutemeteut. Ik was voornemend om hem het erf af te sláán als hij niet zou meewerken. 

En toen was daar mijn vriendin. Die vroeg aan me, wat heb je nou eigenlijk gekocht? 100 % goedheid! En wat doe je? Je bent alleen maar boos op hem.. Wat verwacht je van hem? Dat hij je vertrouwd en je zal volgen als jij je zo gedraagt?

Op dat moment besloot ik mijn hoofdstel in de prullenbak te gooien, heb mijn pony beloofd dat hij nooit meer ijzer in zijn buurt zou krijgen de rest van zijn leven en begon hem te vragen.
Elke dag weer, met halster en touwtje. Wil je met me mee? Zullen we samen op pad?
Wat een verademing... we hebben inmiddels ontelbare te gekke avonturen beleefd met elkaar omdat ik mij liet leiden door wat hij mij aangaf. En zo heel veel over zowel hem als mijzelf begon te leren. Ik ben me gaan verdiepen in paarden, de historie, de evolutie, hun gedrag & instinct, hoe hun lichaam in elkaar zit en hoe ze denken en voelen.
En nu sta ik hier, en leer ik elke dag weer wat nieuws over en van ze. Samenleven met dieren is een rijk bestaan. 

Toen gingen er deuren open die ik niet meer dicht krijg. Er ontstond een onderling begrip en respect dat nog elke dag groeit. Ik doe niets met mijn pony's dat ze zelf niet willen. En ben te gast in hun leef-omgeving, daar gaat het niet om mij maar om hen; natuurlijk wel in gezamenlijke veiligheid. 

Alle lessen die mijn paarden mij hebben geleerd deel ik met anderen en ik nodig graag mensen uit in de kudde om ook te ervaren wat ik ervaar, een waardevolle ervaring! 

Hynder en Ko is een pensionstal waar 7 dieren van mijzelf en 10 van anderen wonen. Ook ben ik anatomisch hoefbekapper in mijn bedrijfje Prettige Paarden Pootjes en werk ik mee op ons melkveebedrijf.

 

Je zou me een bezig bijtje kunnen noemen, of gewoon Carolien :) 

Hieronder foto's van mijn eigen dieren, hoewel ik geloof dat alle dieren van henzelf zijn en wij de eer hebben om ze in ons leven te hebben. 

523006_416913701676389_831980252_n.jpg
WhatsApp Image 2020-08-26 at 20.23.19 (1
WhatsApp Image 2020-08-26 at 20.23.18 (7
WhatsApp Image 2020-08-26 at 20.23.19 (1
WhatsApp Image 2020-08-26 at 20.23.18 (1
WhatsApp Image 2020-08-26 at 20.23.19 (1
dd_edited.jpg
95142443_3254258034608594_72647499463796

Teatske (overleden) 

Willem 

Axel 

Siem 

Roos 

Poownie 

Druif 

Muziek 

Us Grutte Pier  (overleden)

Marley 

Dapper